Het beste wat mij ooit is overkomen

Nieuwsbrief Macrotrends

 

De crisis is tien jaar oud, zegt men. 

Ik zeg dat die nog niet eens begonnen is.....

     

200_brecht_arnaert_foto2.jpg

 
Mijn allereerste investering op de beurs, ooit, was in een aandeel dat CF Industries heet. Het bedrijf produceerde toen vooral … mest. Of “fertilizer”, zoals dat met een mooi eufimisme heet. Ik was toen 27, er was wat geld vrijgekomen in de familie, en ik besloot om dat niet zomaar te investeren, maar mijn huiswerk grondig te maken. Ik bestudeerde het aandeel een half jaar, checkte de orderboeken, vorderingen op het bedrijf, winstmarges, alles.

Finaal kocht ik mijn eerste pakketje aandelen aan 153 USD. Ik zal dat cijfer nooit vergeten, want iets meer dan een maand later noteerden mijn aandelen nog 53 USD. Het verschil? De crash van Lehman Brothers. De waarde van mijn investering was letterlijk door drie gegaan. Het is het grootste verlies dat ik ooit leed, maar tegelijk is het eigenlijk het béste wat mij ooit overkomen is. Mocht ik toen die klap niet gekregen hebben, dan zou ik niet staan waar ik nu sta: in het midden van een netwerk aan risico-averse investeerders die toevallig een blad hebben waarin ze ervaringen delen: MACRO Trends.

Financieel verlies, met andere woorden, is spirituele winst. Dat beseffen we niet genoeg. De reden, namelijk, dat Lehman überhaupt al zo’n schade kon aanrichten, is omdat wij volledig in slaap gewiegd zijn wanneer het over de aard van ons monetair systeem gaat. Vandaag de dag vindt men het doodnormaal dat een Italiaan in Frankfurt kan beslissen wat de prijs van risico is. Had je een paar eeuwen terug gezegd dat in de toekomst één man de rentestand ging bepalen, dan riep men meteen iedereen te wapen. Vandaag beweegt er niets. De crisis is tien jaar oud, zegt men. Ik zeg dat die nog niet begonnen is.

Het woord crisis, namelijk, komt van het Griekse werkwoord “krinein” – wat zoveel betekent als “onderscheid maken”. En onderscheid maken, dat is geen proces, maar een moment. Crisis, letterlijk, is het moment waarop de illusie zich van de waarheid scheidt. Dat geld verliezen, in 2008, was voor mij een crisis, maar eigenlijk geen grote. Ik had dat geld niet nodig, en ik was nog maar 27. De grote crisis kwam pas toen ik het monetair systeem dieper ging bestuderen. Eerst via de werken van Rothbard, dan Mises en dan Hayek. Ik beleefde crisis na crisis – illusie na illusie vielen de schellen van mijn ogen.

Waar eindigt dat proces, kun je vragen? Nadat ik de monetaire theorie van de Oostenrijkse School bestudeerde, ontdekte ik dat zélfs binnen dat veld nog heel wat illusies bestaan. Over het idee dat enkel goud geld kan zijn, bijvoorbeeld. Dat is echter pure ideologie. Geld is wat mensen geloven dat geld is, en daarmee basta. Zélfs als het onderpand van dat geld overheidsschuld is, die via een sociaal aanvaard dwangapparaat – in één woord: de staat – terugbetaald moet worden via belastingen, zélfs dat wordt als geld aanvaard. Enige voorwaarde is dat de meute niet doorheeft dat ze zo hun eigen monetaire slavernij financieren.

Wat is de volgende crisis dan? Wel, ontdekken dat dit systeem in wezen géén financieel systeem is, maar een godsdienst. Het woord financieel, namelijk, komt van het oud-Frans “finer”, “een einde maken aan”. Waaraan? Aan de schuld natuurlijk. Aangezien in dit systeem overheidsschuld het onderpand is van geld, en geld op zijn beurt nodig is voor het afbetalen van die schuld, zitten we in een “perpetuum culpabile” – een nooit te beëindigen schuld. Fin-ancieel is dit systeem dus zeker niet. Sterker nog: mocht alle schuld inderdaad ooit afgelost geraken, dan was er … geen geld meer.

Het lijkt iets heel negatief om te beseffen dat je een slaaf bent, maar dat is het eigenlijk niet. Het moment waarop je dat aanvaardt, namelijk, zie je de oplossing. Zodoende: het is precies het niet willen aanvaarden van onze eigen psychologische crisis, die ons verslaafd houdt. Iets anders is er namelijk niet! Of, zoals Christus het treffend zei: “U zult de waarheid kennen, en de waarheid zal u bevrijden.’ (Joh. 8:32).

Is uw interesse gewekt? Sluit u dan aan bij MACRO Trends
  

600_button_abonneer_hier_pd.jpg
   

Met vriendelijke groet,

Brecht Arnaert
MACRO Trends  

 

PS. Abonneer u meteen op MACRO Trends, en u krijgt bovendien het rapport genaamd 

"Buitenkansje in de 
koper-industrie" 


met een verwacht rendement van 300% op drie jaar, gratis toegestuurd bij uw abonnement. Het is een start-up low-cost koper-project, mét een afgewerkte Feasibility Study, die enkel nog aan het wachten was op één laatste permit. En u kan het al raden: daar zijn problemen mee. De koers kende een prachtig verloop, tot begin juli. Dan ging er op enkele weken tijd maar liefst 44% van de prijs af.

Het probleem, voor alle duidelijkheid, is niet dat de overheid de permit niet zou willen toekennen. Die heeft men formeel bekomen van de EPA, het Amerikaanse "Environment Protection Agency". Het probleem is dat er nog een beroepsperiode liep van 30 dagen en dat op uitgerekend de laatste dag inderdaad beroep is aangetekend door een actiegroep.

Gegeven het feit dat er géén nieuwe issues op tafel gelegd werden, is het management ervan overtuigd dat deze actiegroep geen been heeft om op te staan. En na gedegen onderzoek acht ik het weinig waarschijnlijk dat dit permit-probleem het project zou kelderen.

Binnen ongeveer 60 dagen weten we of het beroep is verworpen of niet. Er zijn in het verleden zwaardere issues in vergelijkbare projecten die een stuk minder groen zijn door de EPA "Envirement Protection Agency" al van tafel geveegd. Mij lijkt de risk-return op deze trade dus aanvaardbaar.

Ik denk dat het ook op de langere termijn zeker de moeite waard is om dit aandeel in portefeuille te houden. Het grote voordeel is dat de bouw van de mijn spot-goedkoop is. Dit is de LAAGSTE capex die ooit nodig is geweest voor de bouw van een kopermijn. Dat komt voor een groot stuk omdat de verwerkingsfabriek (ter waarde van 60 miljoen USD) al gebouwd en betaald is, maar vooral omdat de mijn-methode de goedkoopste ooit is.

De miserie met koper is namelijk dat je het erts waarin het zit normaal gezien uit de grond moet halen en het dan moet "leachen": behandelen met zwavelzuur, in grote bassins, tot de steen weggevreten is (om het simpel te zeggen) en enkel het koper nog overschiet. Dat kost bakken geld en is milieu-onvriendelijk. 

Dit mijnbouwbedrijf is in staat om het IN de grond te doen. Het erts moet dus niet naar boven komen. Dat heet "in situ extraction". En door een slim waterplan wordt alle zwavelzuur ook meteen gerecycleerd. Er verdwijnt dus niets in de aardbodem, en er komt dus niets bovengronds. Behalve het koper. Dit project kan erin slagen om het goedkoopste pond koper ter wereld op de kaart te zetten.
 

Slotconclusie:

Dit lijkt mij een ideale gelegenheid om in te stappen in een beloftevol project.

Is uw interesse gewekt? Sluit u dan nu aan bij MACRO Trends, dan krijgt u alle informatie over dit "buitenkansje in de koper-industrie" gratis bij uw login-gegevens toegestuurd. 


600_button_abonneer_hier_pd.jpg