De Centrale Bank is van iedereen

Nieuwsbrief Macrotrends

 

De Centrale Bank
is van iedereen

     

200_brecht_arnaert_foto2.jpg

 
In 1976 toonde Nobelprijswinnaar Friedrich von Hayek op overtuigende wijze aan dat Centrale Banken eigenlijk geen enkele reden van bestaan hebben. Net zoals we geen Centrale Bakkerij nodig hebben om brood te produceren, net zo min hebben we een Centrale Bank nodig om de samenleving van geld te voorzien. Als er één ding is dat de vrije markt zéker kan, dan is het het produceren van geld.

In zo’n wereld leven we echter niet. Vandaag de dag bestaat er een monopolie op de geldproductie: in ruil voor de zekerheid dat de Centrale Bank alle schuld opkoopt die de overheid uitgeeft (in Europa gaat dat met een tussenstap via het commercieel circuit, in de States gebeurt het rechtstreeks) krijgen de eigenaars van die bank het privilege om als énigen het basisgeld te mogen produceren. Alle andere banken mogen op basis van dat eerste geld zélf ook fiduciair geld maken, maar de basishoeveelheid is en blijft een zaak van Centrale Banken.

Dat leidt vanzelfsprekend tot misbruiken. Als Centrale Banken – die overigens van in den beginne 100% private ondernemingen waren – op voorhand zéker weten dat ze geen concurrentie zullen krijgen, dan treedt een zeer welbepaald psychologisch fenomeen op dat bekend staat als “Moral Hazard”. Als de kans niet meer bestaat dat men ooit de gevolgen van zijn eigen roekeloze gedrag zal moeten dragen – bijvoorbeeld geld lenen aan een spilzieke overheid – dan wordt men een stuk driester in die roekeloosheid dan normaal het geval is.

Hoeft het enig betoog dat dit inderdaad het geval is? Zolang bankbiljetten nog inwisselbaar waren voor specie – in casu: goud – was er nog enige controle op de banken. Men kon krediet niet zomaar roekeloos verstrekken, want kreeg de markt daar lucht van, dan haalden mensen in een mum van tijd hun deposito’s weg. Op die manier gold tot 1971 nog enige vorm van controle, zij het al flink afgezwakt sinds 1914. Maar daarna was het hek werkelijk van de dam: vanaf toen konden politici gelijk wat financieren met vers gedrukt geld.

Het is tijd om de macht van die centrale banken weer in te perken. En dat begint bij het terugnemen van controle over wat ooit inderdaad een privaat initiatief was. In het dossier vindt u een uitgebreide analyse van de geschiedenis van de Belgische Nationale Bank: hoe die in 1850 met 100% privé kapitaal is opgericht, hoe men de private aandeelhouders in 1948 voor 50% onteigende zonder ook maar enige vorm van compensatie, en hoe de BNB sindsdien vooral heeft gefunctioneerd als melkkoe om het gat in de eigen begroting te dichten.

Onrechtvaardig? Zeker weten. Het is sowieso al absurd om aan één bank een monopolie op de productie van geld te geven. Maar die bank daarna ook nog eens gaan nationaliseren, en ondertussen de private aandeelhouders gegijzeld houden, dat kan alleen in tijden waarin niemand nog enig benul heeft van hoe een vrije bankenmarkt werkt. Ons devies is: als er dan toch een Centrale Bank moet zijn, laat het dan één zijn van de bevolking zelf, en niét van de Staat. In dit dossier leest u hoe we dat willen aanpakken.

De weg zal lang zijn, maar de Waarheid staat aan onze kant. 

Is uw interesse gewekt? Sluit u dan aan bij MACRO Trends
  

600_button_abonneer_hier_pd.jpg
   

Met vriendelijke groet,

Brecht Arnaert
MACRO Trends  

 

PS. Dit dossier over de Belgische Nationale Bank is samengesteld op basis van een reeks bijdragen die over dit onderwerp verscheen in het beleggingsblad MACRO Trends, een club van beleggers met als focus het behoud van kapitaal vis-a-vis de steeds groter wordende systemische gevaren. Gedurende de maanden juli en augustus 2018 deelde activist Erik Geenen vier edities lang zijn kennis over de geschiedenis van de bank, de vele malversaties die er sinds het nationaliseren ervan gebeurd zijn, en vooral: zijn visie op hoe de private aandeelhouders hun geschonden rechten terug kunnen herstellen.

Erik Geenen, zelf aandeelhouder bij de BNB, zet zich al jaren in voor een betere behandeling van de private aandeelhouders. Begin 2018 werd ik als redacteur attent gemaakt op deze strijd, en aangezien MACRO Trends een blad is dat zich precies bezig houdt met het beschermen van kapitaal in een wereld vol monetair geweld, leek een samenwerking mij nuttig en wenselijk. De bedoeling van dit dossier is om mensen bewust te maken van de problematiek, en via aandacht in de media druk te zetten op het bestuur van de bank om de rechten van de private aandeelhouders te respecteren.

Naar mijn bescheiden mening zijn in dit dossier genoeg feiten op een rij gezet die de grotere media ertoe aan kunnen zetten een nieuw licht te werpen op dit dossier: de concrete malversaties die niet ongestraft kunnen blijven, maar ook op de maatschappelijke relevantie van het idee dat we in ons eisenpakket naar voren brengen: indien de Centrale Bank wérkelijk een instituut van publiek belang is, waarom spreken we dan niet af dat elke burger vanaf de leeftijd van 18 sowieso één aandeel BNB krijgt?

Is dat zo’n gek idee? De geschiedenis leert ons dat het vermogen van politici om op lange termijn te denken zo laag is dat ze het algemeen belang op die lange termijn maar zelden dienen. Het geld moet NU gevonden worden, en lukt dat niet, dan geven we nieuwe schuld uit. We zijn toch zeker dat de CB die zal opkopen. Wat echter, indien elke burger, levenslang, een stem in het kapittel heeft? Zou de rijkdom van het land dan nog zo snel verkwanseld worden? Wat het antwoord op die vraag ook is: gaan we er samen op in, dan hebben we voor het eerst sinds lang weer een écht debat.....

Veel leesplezier toegewenst!

600_button_abonneer_hier_pd.jpg