Monetaire dictatuur

Nieuwsbrief Macrotrends

 

Monetaire dictatuur

     

200_brecht_arnaert_foto2.jpg

 
In januari 1999 werd de derde fase van de Economische en Monetaire Unie officieel gestart, wat maakt dat de euro vandaag twintig jaar oud is. Het monetair beleid van de 11 oorspronkelijke lidstaten werd vanaf dan door de ECB bepaald. Drie jaar later, in januari 2002, werden dan cash euro’s ingevoerd, waarmee dit nieuw monetair project ook meteen tastbaar werd voor de bevolking.

Mijn oordeel over de euro is ronduit negatief, en dit om meerdere redenen. Zo is het een feit – géén mening – dat sinds de euro alles duurder is geworden. Van de omzetting van de nationale munt – BEF in België en NLG in Nederland – werd handig gebruik gemaakt om in één keer ook een devaluatie door te voeren, wat maakt dat de koopkracht per euro institutioneel werd afgezwakt. Handig voor overheden die zwaar in de schulden zaten, want zo leenden ze goedkoper.

Ten tweede is de euro een klassiek geval van de tragedie van de meent. Wanneer op een gemeenschappelijk stuk weide – de meent of dries – alle koeien van het dorp mogen grazen, maar tegelijk niemand verantwoordelijk is voor het beheer van dat stuk grond, dan kun je er van op aan dat het binnen de kortste keren zal worden kaalgegeten. Vandaar dat we dat beheer overlaten aan de ge-meen-te en wel door vertegenwoordigers te kiezen die het algemeen belang behartigen.

Dat is dus niet het geval bij de ECB. Ja, er is wel een raad van gouverneurs die bestaat uit de 19 gouverneurs van de centrale banken die bij de euro aangesloten zijn, maar van veel democratische controle kun je daar niet meer spreken. Dat is “high politics”, en het feit alleen al dat de conservatieve Wim Duisenberg na nog niet eens de helft van zijn termijn opgevolgd werd door de Fransman Trichet, spreekt boekdelen: de euro is een politiek project in handen van Frankrijk.

De euro, namelijk, was de prijs die Duitsland aan Frankrijk moest betalen voor zijn eenmaking. In Maastricht gooide landsverrader Kohl de Duitse monetaire soevereiniteit te grabbel en sindsdien zwaaien de Franse énarques de monetaire plak. Draghi, bijvoorbeeld, die is wel Italiaan, maar in wezen telt dat niet voor de euro-elite. Zij zien zichzelf als illuminati, verlichte geesten die in hun deel van de wereld een steentje bijdragen aan het uiteindelijke doel van een wereldmunt.

Wij leven met andere woorden niét in een democratisch systeem, maar worden geregeerd vanuit de schaduw door centrale bankiers. Van het crisisgevoel rond Griekenland bijvoorbeeld, werd handig gebruik gemaakt om de Europese Unie nog verder te centraliseren, zo ver zelfs dat iets wat in 1991 nooit zou aanvaard worden – een “permanent noodfonds” (EFSF) dat nu het ESM is geworden – nu een onherroepelijke institutie lijkt.

En zo gaat men verder en verder en verder. Via een migratiebeleid op maat van de bankiers – de nationale identiteiten moeten verdwijnen en een nieuw volk moet worden gecreëerd – zullen we binnen dit en afzienbare tijd allemaal brave “Europeanen” worden: belastingen betalen en zwijgen. Gelukkig zijn er in mei weer verkiezingen. Dan kunt u stemmen voor het Europese Parlement. Dat dat parlement niet eens de Europese Commissie kan ontslaan, moet u er dan wel even bijnemen. 

Is uw interesse gewekt? Sluit u dan aan bij MACRO Trends
  

600_button_abonneer_hier_pd.jpg
   

Met vriendelijke groet,

Brecht Arnaert
MACRO Trends  

 

PS. Abonneer u meteen op MACRO Trends, en u krijgt bovendien het dossier genaamd 

 

"De Nationale Bank van België" 


met een verwacht rendement tot wel 1000% gratis toegestuurd bij uw abonnement. Dit dossier is inclusief concreet eisenpakket, hoe de private aandeelhouders van de NBB hun geschonden rechten terug kunnen herstellen. Onze verwachting is dat de koers van het aandeel (nu om en bij de €2.500) richting de 20.000 euro kan stijgen.

Is uw interesse gewekt? Sluit u dan nu aan bij MACRO Trends, dan krijgt u alle informatie over dit "buitenkansje" gratis bij uw login-gegevens toegestuurd.