Nieuwsbrief Macrotrends

 

Na de gele hesjes,
nu ook de groene petten?

     

200_brecht_arnaert_foto2.jpg

 
Eén van de meest corrupte instituten van België – met name het instituut waarrond dat hele miskleun van een land gebouwd is – is de BNB. Voor wie die afkorting niet kent: “Banque Nationale de Belgique”. Vanouds een sluikstort voor ex-politici, wat met de benoeming van ex-ARCO-“specialist” Steven Vanackere niet anders is.

Soit. Laat ons eens ingaan op de kern van de zaak: de BNB is ooit opgericht als een 100% private onderneming die, hoe onethisch dat ook is, de financier was van de fiscale slavenplantage die België heet. Maar de eigenaars van die plantage vonden het niet genoeg om ons als burgers op constante wijze te bestelen via belastingen – nee: om het gat in de begroting te dichten, begon men zélfs de oprichters van die bank te bestelen.

Het begon al in 1948, toen de bank met één pennetrek voor de helft onteigend werd. Wat in 1850 nog met 100% privaat kapitaal werd opgericht, kwam nu voor 50% in handen van de officiële staatsmaffia. Dat komt ervan, natuurlijk, als je met de maffia samenwerkt: wie bij de hond slaapt, vangt zijn luizen. Maar toch, het loutere idee dat die legale dieven sindsdien de helft van alle winsten die die private bank maakte in eigen zak konden stoppen, dat staat me tegen.

In het begin was men nog niet heel driest, moet u weten, maar naar gelang die inkomsten als “normaal” werden aangevoeld, ging men nog meer uitgeven. Was België in 1970 nog één van de vijf rijkste landen ter wereld, dan waren we tegen de jaren ’90 al zwaar achteruitgegaan. Vandaag is het huilen met de pet op: de private schuld is torenhoog, en de publieke ook. Er is quasi niks meer nodig om dat hele kaartenhuisje in elkaar te laten zakken. Heeft u goud?

Ik stel de vraag, omdat goud ook relevant is in dit dossier. Toen onze nationale maffia in 1993 de kans kreeg om zich aan te sluiten bij de euro-maffia, verpatsten ze om bij die perverse club te kunnen horen maar liefst 82% van de goudvoorraad van de Nationale Bank, en dit bovendien aan dumpingprijzen. En waar gingen de opbrengsten van de verkoop van dat private goud naartoe, denkt u? Juist ja: in de kas van de officiële staatsmaffia.

In 1993 werd dus eigenlijk duidelijk dat de resterende private aandeelhouders helemaal géén rechten hadden. Gelukkig zijn er steeds enkele individuen die de kat de bel aan binden. Eén van hen is Eric Geenen, die sinds jaar en dag strijdt voor een meer billijke behandeling van de private aandeelhouders. Hij is de man met de groene pet, die ook actief was in het Fortis-dossier, en bij tal van andere financiële schandalen steeds weer de luis in de pels is.

Op maandag 20 mei, gaat hij dan ook opnieuw actie voeren voor de gebouwen van de BNB. Zijn eisen zijn divers, maar eentje stak er voor mij toch met kop en schouders bovenuit: de wedde van de gouverneur, die nu 500 000 EUR per jaar bedraagt (!!!), die moet fors omlaag. Ik steun hem daarin volledig: een half miljoen om niks te doen (het beleid wordt toch in Frankfurt gemaakt), en dat terwijl de armoede overal groeit?

 

Schaamtelijk!

 
U vindt dat de bevolking zich mag beginnen roeren? Welaan dan, dit is uw kans.

  

Schrijf u onderstaand in en krijg dit dossier
GRATIS toegestuurd:
 

 KLIK HIER

   

Met vriendelijke groet,

Brecht Arnaert
MACRO Trends  

 

PS. Dit dossier over de Belgische Nationale Bank is samengesteld op basis van een reeks bijdragen die over dit onderwerp verscheen in het beleggingsblad MACRO Trends, een club van beleggers met als focus het behoud van kapitaal vis-a-vis de steeds groter wordende systemische gevaren. Gedurende de maanden juli en augustus 2018 deelde activist Erik Geenen vier edities lang zijn kennis over de geschiedenis van de bank, de vele malversaties die er sinds het nationaliseren ervan gebeurd zijn, en vooral: zijn visie op hoe de private aandeelhouders hun geschonden rechten terug kunnen herstellen.

Erik Geenen, zelf aandeelhouder bij de BNB, zet zich al jaren in voor een betere behandeling van de private aandeelhouders. Begin 2018 werd ik als redacteur attent gemaakt op deze strijd, en aangezien MACRO Trends een blad is dat zich precies bezig houdt met het beschermen van kapitaal in een wereld vol monetair geweld, leek een samenwerking mij nuttig en wenselijk. De bedoeling van dit dossier is om mensen bewust te maken van de problematiek, en via aandacht in de media druk te zetten op het bestuur van de bank om de rechten van de private aandeelhouders te respecteren.

Naar mijn bescheiden mening zijn in dit dossier genoeg feiten op een rij gezet die de grotere media ertoe aan kunnen zetten een nieuw licht te werpen op dit dossier: de concrete malversaties die niet ongestraft kunnen blijven, maar ook op de maatschappelijke relevantie van het idee dat we in ons eisenpakket naar voren brengen: indien de Centrale Bank wérkelijk een instituut van publiek belang is, waarom spreken we dan niet af dat elke burger vanaf de leeftijd van 18 sowieso één aandeel BNB krijgt?

Is dat zo’n gek idee? De geschiedenis leert ons dat het vermogen van politici om op lange termijn te denken zo laag is dat ze het algemeen belang op die lange termijn maar zelden dienen. Het geld moet NU gevonden worden, en lukt dat niet, dan geven we nieuwe schuld uit. We zijn toch zeker dat de CB die zal opkopen. Wat echter, indien elke burger, levenslang, een stem in het kapittel heeft? Zou de rijkdom van het land dan nog zo snel verkwanseld worden? Wat het antwoord op die vraag ook is: gaan we er samen op in, dan hebben we voor het eerst sinds lang weer een écht debat.....

Veel leesplezier toegewenst!